مجله پزشکی دکتر حصارکی

این سایت مطالب علمی و کاربردی پزشکی را با استناد به منابع معتبر در دسترس کاربران قرار می‌دهد.

نقش کیفیت و تراکم عضلات در کاهش خطر حمله قلبی و ارتقای سلامت قلب

259203

یافته‌های جدید علمی نشان می‌دهد که داشتن عضلات متراکم‌تر و باکیفیت‌تر در ناحیه پشت و قفسه سینه، با کاهش چشمگیر ریسک حمله قلبی و مرگ‌ومیر در افراد مرتبط است.

تصویر

رابطه مستقیم تراکم عضلات و پیشگیری از بیماری‌های قلبی

بر اساس پژوهشی که نتایج آن در مجله علمی Radiology منتشر شده است، محققان با بهره‌گیری از فناوری هوش مصنوعی موفق شدند ارتباط میان بافت عضلانی و سلامت قلب را بررسی کنند. در این مطالعه که وضعیت ۱۷۲۲ نفر را طی یک دوره ده ساله ردیابی کرده است، مشخص شد افرادی که در ناحیه تنه از عضلات متراکم‌تری برخوردار بودند، به میزان قابل‌توجهی کمتر دچار حوادث قلبی شده‌اند. به طور دقیق، افزایش ده واحدی در تراکم عضلات تنه با کاهش ۳۱ درصدی خطر حمله قلبی همراه بوده است که نشان‌دهنده اهمیت حیاتی کیفیت بافت‌های عضلانی در پیش‌بینی وضعیت سلامت قلب و عروق است.

کیفیت عضلات؛ چرا تراکم عضلانی از حجم آن مهم‌تر است؟

در دنیای پزشکی، منظور از «کیفیت عضله» صرفاً قدرت فیزیکی یا حجم عضلانی نیست، بلکه به ترکیب بافت عضله و میزان نفوذ چربی در آن اشاره دارد. عضلات باکیفیت و متراکم، در تصاویر سی‌تی‌اسکن ظاهری «تمیز» دارند؛ به این معنا که تجمع چربی در میان فیبرهای عضلانی آن‌ها به حداقل رسیده است. این وضعیت از نظر متابولیکی فعال‌تر بوده و از بروز مشکلاتی نظیر مقاومت به انسولین و التهاب سیستمیک جلوگیری می‌کند. بر اساس داده‌های این پژوهش:

افزایش تراکم عضلانی با ۳۹ درصد کاهش احتمال مرگ‌ومیر در بازه زمانی ده ساله همراه بوده است.

بیماران مبتلا به بیماری‌های عروق کرونر، عمدتاً از چربی بیشتر در ناحیه تنه و عضلات کم‌تراکم‌تر رنج می‌برند.

راهکارهای عملی برای ارتقای سلامت عضلات

با وجود اینکه پژوهشگران تأکید دارند این مطالعه تنها نشان‌دهنده یک «ارتباط» است و نمی‌تواند به طور قطع ثابت کند که صرفاً تراکم عضلات مانع حمله قلبی می‌شود، اما بهبود ترکیب بدنی همچنان یکی از ستون‌های اصلی سلامت محسوب می‌شود. متخصصان برای بهبود کیفیت عضلات و کاهش چربی‌های نفوذی، ترکیبی از سبک زندگی فعال و تغذیه اصولی را توصیه می‌کنند. برای دستیابی به این هدف، دو استراتژی کلیدی پیشنهاد می‌شود:

انجام تمرینات مقاومتی پیشرونده حداقل دو تا سه بار در هفته برای درگیر کردن گروه‌های عضلانی اصلی.

رعایت یک رژیم غذایی حاوی پروتئین کافی برای ترمیم بافت‌ها، در کنار فعالیت‌های هوازی منظم و مدیریت استرس برای کاهش التهاب درونی.

در نهایت، دستیابی به عضلات متراکم‌تر یک فرایند زمان‌بر است که تنها از طریق استمرار در تمرینات ورزشی و حفظ عادات سالم زندگی در بلندمدت محقق می‌شود. این یافته‌ها می‌توانند دریچه‌ای نو برای استفاده از اطلاعات موجود در سی‌تی‌اسکن‌های معمول، به عنوان ابزاری برای ارزیابی دقیق‌تر ریسک‌های قلبی-عروقی در آینده باشند.

مجله پزشکی دکتر حصارکی


مطالب مرتبط

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *