مرگ روزانه ۱۰ بیمار در انتظار اهدای عضو زنگ خطری برای نظام سلامت ایران است

5427849

پشت هر پیوند موفق، یک اهدای عضو ایثارگرانه قرار دارد؛ با این حال آمارهای رسمی نشان می‌دهد در ایران هر دو تا سه ساعت یک بیمار پیش از آنکه فرصت دریافت عضو مناسب را پیدا کند، جان خود را از دست می‌دهد. این بحران خاموش که سالانه جان سه تا چهار هزار نفر را می‌گیرد، حالا با ورود جدی صنعت دارو به چرخه فرهنگ‌سازی، ابعاد جدیدی پیدا کرده است.

https://media.hamshahrionline.ir/d/2026/11/02/2/5427849.jpg

ضرورت هم‌افزایی برای کاهش آمار مرگ در صف اهدای عضو

کارشناسان حوزه سلامت معتقدند پیوند اعضا تنها یک فرایند پزشکی نیست، بلکه زنجیره‌ای پیچیده از همکاری‌هاست. رئیس اداره پیوند وزارت بهداشت و انجمن اهدای عضو ایرانیان در نشستی مشترک با فعالان صنعت دارو، بر لزوم تقویت این زنجیره تأکید کردند. ایران علی‌رغم داشتن رتبه نخست در اهدای عضو در آسیا و دارا بودن مراکز شاخص جهانی مانند مرکز پیوند کبد شیراز، همچنان با چالش کمبود اعضای اهدایی مواجه است.

سن شایع مرگ مغزی در ایران ۲۰ تا ۴۰ سال است و تصادفات جاده‌ای یکی از اصلی‌ترین عوامل آن به شمار می‌روند که سالانه جان هزاران نفر را می‌گیرد.

تنها حدود یک‌سوم از افرادی که قابلیت اهدای عضو دارند، در نهایت به مرحله اهدا می‌رسند که این موضوع مستقیماً با عدم آگاهی خانواده‌ها و تردید در پذیرش واقعیت «مرگ مغزی» مرتبط است.

داروهای پیوندی؛ حلقه مفقوده در توسعه فرهنگ اهدای عضو

ورود شرکت‌های دارویی به میدان فرهنگ‌سازی برای اهدای عضو، رویکردی نوین است که هدف آن پر کردن شکاف بین نیاز بیماران و ظرفیت‌های پیوند است. مدیران شرکت‌های دارویی تأکید دارند که تأمین داروهای پس از پیوند، تنها بخشی از مسئولیت آن‌هاست و آگاهی‌رسانی درباره پیوند اعضا می‌تواند به نجات جان هزاران نفر منجر شود.

این هم‌افزایی میان نهادهای آموزشی، تیم‌های درمانی و تأمین‌کنندگان دارو، نویدبخش تسهیل مسیر برای بیماران نیازمندی است که در لیست انتظار هستند. در حال حاضر، زیرساخت‌های لازم برای ثبت‌نام در سامانه اهدای عضو و دریافت کارت، بسیار ساده‌سازی شده است تا تردیدها در لحظات حساس برای خانواده‌های اهداکنندگان کاهش یابد.

تفاوت کلیدی کما و مرگ مغزی در فرایند پیوند اعضا

یکی از موانع اصلی در مسیر افزایش اهدای عضو، ابهام ذهنی خانواده‌ها درباره تمایز میان «کما» و «مرگ مغزی» است. متخصصان بر این نکته تأکید دارند که در کما، ساختار مغز حفظ شده و امید به بازگشت وجود دارد، اما در مرگ مغزی، تخریب سلول‌های مغز قطعی و غیرقابل‌بازگشت است. در چنین وضعیتی، حتی اگر ضربان قلب با دستگاه‌های پیشرفته حمایتی ادامه یابد، فرد به زندگی باز نخواهد گشت.

امید به نجات بیماران در صف انتظار، به ثبت رسمی تمایل افراد به اهدای عضو بستگی دارد؛ اقدامی که نه‌تنها از نظر اخلاقی یک ایثار بزرگ محسوب می‌شود، بلکه در زمان وقوع حادثه، بار سنگین تصمیم‌گیری را از دوش خانواده‌ها برمی‌دارد. با توجه به ذخیره مناسب داروهای پیوند در کشور، تلاش‌های فعلی بر افزایش رضایت خانواده‌ها برای اهدا و در نتیجه کاهش تقاضا برای پیوندهای پرهزینه و دشوار متمرکز شده است.

مجله پزشکی دکتر حصارکی


مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *